“ABŞ Prezidenti Donald Trampın ‘Türkiyə İranın tərəfində müharibəyə qoşulmağa ən real namizəd idi, lakin Prezident Ərdoğana müraciətimdən sonra Ankara bu addımı atmadı’ bəyanatını düzgün və dərindən qiymətləndirmək lazımdır. Tramp bu fikri ilk dəfə iyunun 25-də Ağ Evdə NATO-nun Baş katibi Mark Rutte ilə görüşündə səsləndirib, daha sonra isə iyulun 7-8-də Ankarada keçirilən NATO sammitində də təkrar edib. Burada diqqətçəkən məqam odur ki, Tramp Türkiyənin ABŞ-İsrail əməliyyatına qoşulacağından deyil, məhz İranın tərəfində müharibəyə daxil ola biləcəyindən bəhs edib”.
Avropainfo xəbər verir ki, bunu Sosdem.az-a Milli Cəbhə Partiyasının başqan müavini, politoloq Məhəmməd Əsədullazadə deyib.
“Kürd Faktoru…”
Ekspert Trampın bəyanatlarının arxasında dayanan hərbi-diplomatik məlumatlara diqqət çəkib:
“Sonradan yayılan bəzi məlumatlar Trampın iddiasının tamamilə əsassız olmadığını göstərir. İsrailin ‘Kan 11’ telekanalının məlumatında vurğulanırdı ki, müharibə dövründə kürd silahlı qruplaşmalarının İrana daxil olması ehtimalı yaranacağı təqdirdə Ankaranın prosesə hərbi müdaxilə edəcəyi və hətta Tehrana hava hücumundan müdafiə dəstəyi göstərmək variantının müzakirə olunduğu qeyd olunurdu. Bu faktlar göstərir ki, ortada müəyyən pərdəarxası diplomatik təmaslar və regional təhlükəsizlik planları mövcud olub”.
“Ankaranın Strateji Sükutu…”
MCP rəsmisi rəsmi Ankaranın bu iddialara cavab verməməsinin səbəblərini açıqlayıb:
“Bu prosesdə en maraqlı məqam rəsmi Ankaranın Trampın bəyanatlarına heç bir reaksiya verməməsidir. Bu sükutun bir neçə məntiqi izahı var. Birincisi, Prezident Rəcəb Tayyib Ərdoğan Vaşinqtonla, xüsusilə də Trampla şəxsi siyasi münasibətləri gərginləşdirmək istəməyib. İkincisi, Trampın dediklərini təkzib etmək Ankaranı çətin vəziyyətə sala bilərdi. Əgər iddia yalandırsa, ‘ABŞ Prezidenti bunu niyə ardıcıl təkrarlayır?’ sualı yaranacaqdı. Həqiqət payı varsa, bunu etiraf etmək Türkiyənin həm Qərb, həm də region tərəfdaşları ilə münasibətlərində əlavə problemlər doğuracaqdı. Bu səbəbdən Türkiyə strateji qeyri-müəyyənliyi qorumağa üstünlük verdi. Ankara bir tərəfdən İslam dünyası ilə siyasi həmrəylik görüntüsünü saxlayır, digər tərəfdən runs F-35 proqramı kimi mühüm strateji layihələri riskə atmır. Bir sözlə, Ankaranın susması razılıq deyil, dəqiq hesablanmış diplomatiyadır”.
