Onun cəmi 17 yaşı var idi. Çiynindən yaralanıb və müalicə ümidi ilə doğulduğu Kubaya qayıdıb. O, dövlətin təklif etdiyi qeyri-adekvat imkanların əvəzinə daha yaxşı klinikada sağalmaq istəyirdi.
Sadəcə yaxşılaşmaq istəyirdi. Bunun müqabilində aldığı cəza ağır olub: O, öz federasiyası tərəfindən “persona non qrata” elan edilib və 4 il voleyboldan uzaqlaşdırılıb.
Fikirləş… Gənc yaşda doğulduğun torpaq sənə qapını göstərir. Əlilliyə görə vətəndaşsız qalırsınız. Siz qaçqın kimi İsveçrəyə gedirsiniz, soyuq Avropada kök salmaq üçün yer axtarırsınız.
Sonra heç gözləmədiyi bir vaxtda ölkə qapılarını onun üzünə açır.
…
Türkiyəyə gələndə sadəcə idmançı deyildi; O, yaralı uşaq idi, əşya axtarırdı. O, Türkiyə vətəndaşı olub. Voleybol Federasiyasının o zamankı prezidenti Malatyalı Mehmet Akif Üstündağ onu oğul kimi övladlığa götürüb.
Və həmin gün kameralar ondan soruşdular: “Sən haradansan?” Soruşanda Kuba deyə bilərdi, Avropa deyə bilərdi.
Gülümsəyib yerə baxdı.
“Mən Malatyalıyam” dedi.
Bu sadəcə deyilən bir şey deyildi. O, 44 nömrəli formanı geyinib.Çünki sədaqət təkcə çörəyini yediyi yerə deyil, həm də ürəyini qızdıran yerə də hiss olunurdu. Ölkəsi tərəfindən rədd edilən o qız Malatya adını dünyanın dörd bir tərəfinə daşıyaraq Anadolunun mərhəmətli qoynunda öz “vətənini” tapdı.
Bir gün meydanda xal qazandıqdan sonra onun utancaq təbəssümünə diqqətlə baxın. Orada tək bir uğur yoxdur.
Bu torpaqda qan deyil, dirilik bağı ilə kök salmış bir yetimin onu himayə edən ölkəyə o dərin minnətdarlığı var. O hissi Şarkışla, Sivas, Tokatdan xaricə gedənlər çox yaxşı bilir…
Bəzi insanların harada doğulmasından asılı olmayaraq, onların taleyi oradadır. Qızımız, evə xoş gəldin.
