İsrailin hücumları hələ də Qərbdə “qanuni müdafiə” kimi təqdim edilir. Mülki ölümlərə məhəl qoyulmur və işğal qurban kimi göstərilir. Qərbin ikili standartları davam edir.
İsrail son vaxtlar İranın daxili ərazilərinə hava hücumları təşkil edərək, Tehran və İsfahan ətrafındakı hədəflərə mülki şəxslər, elm adamları və rəsmilər də daxil olmaqla çoxlu insanı öldürüb. Hücumlara baxmayaraq, Qərb liderləri və mediası aksiyanı “özünümüdafiə” kimi müdafiə ediblər. ABŞ rəsmiləri İsrailin “qaçılmaz İran təhlükəsinin” qarşısını almağa çalışdığını iddia ediblər .
Kolumbiya Universitetinin professoru Cozef Massadın sözlərinə görə, bu münasibət Qərbin İsrailə qeyd-şərtsiz dəstəyinin uzun tarixini əks etdirir. İsrail nə zaman hücum etsə və ya işğal etsə, həmişə Qərb ictimai rəyinə “özünü müdafiə edən kiçik ölkə” kimi təqdim olunur.
1967: “Qurban İsrail” anlayışının təməli
Massad 1967-ci ildəki Altı Günlük Müharibənin bu qavrayışda dönüş nöqtəsi olduğunu bildirir. Bu müharibədə İsrail Misir, İordaniya və Suriyaya hücum edərək Qəzzanı, İordan çayının qərb sahilini, Sinay yarımadasını və Qolan təpələrini işğal etdi. Qərb mediası və hökumətləri bu hücumu “yaşamaq üçün mübarizə” kimi təqdim ediblər. Halbuki İsrail müharibədən əvvəl təxribat xarakterli hərəkətləri ilə illərdir bu işğala hazırlaşırdı.
Məsələn, 1966-cı ildə İordan çayının qərb sahilindəki Samu kəndinə basqın edilib, 125 ev, məktəb və tibb məntəqəsi dağıdılıb. 1967-ci ildə İsrail Suriya ərazisinə daxil olmaq üçün fermerləri və əsgərləri sərhəddən keçirdi və Suriya buna cavab verəndə Dəməşq bombalandı və 100 nəfər həlak oldu. Bu yolla işğal üçün zəmin hazırlanırdı.
Qüds və Fələstinin yaddaşını silmək
1967-ci ildən sonra Şərqi Qüds işğal olundu. İsrail təkcə torpağa deyil, yaddaşa da müdaxilə etdi. Əsrlik məhəllələr bir neçə saat ərzində boşaldıldı. Yəhudi ziyarətçilərin Ağlama Divarına asanlıqla çata bilməsi üçün 700 illik Moorish məhəlləsi yerlə-yeksan edilib.
İslami vəqflərə aid mülklər sinaqoqlara və məskunlaşma layihələrinə çevrildi. Arxeoloji qazıntılar bəhanəsi ilə müsəlmanlara məxsus bir çox tarixi binalar sökülüb. Qərb ya bütün bu mədəni dağıntılara məhəl qoymadı, ya da bunu “modernləşmə” adlandırdı.
İşğalın adı qəsəbədir
1967-ci ildən sonra İsrail işğal etdiyi ərazilərdə yəhudi məskənləri salmağa başlayıb. 1977-ci ilə qədər təkcə İordan çayının qərb sahilində 30-dan çox, Qəzzada isə dörd qəsəbə salınmışdı. Şərqi Qüdsdə 50.000 yəhudi yerləşdirilmişdi.
10.000-dən çox misirli Sinaydan didərgin salındı , kəndlər və məscidlər dağıdıldı. 100 mindən çox suriyalı Qolan təpələrindən çıxarılıb. 1968-ci ilə qədər Qəzzadan 75 min fələstinli deportasiya edildi. Qərb bu prosesi “sülh müqabilində torpaq” kimi təqdim edərək qanuniləşdirdi.
Sivilizasiyanın zəfəri?
Massadın sözlərinə görə, Qərb İsrailin təcavüzünü “sivilizasiyanın təntənəsi” adlandırır. “Daily Telegraph” 1967-ci il müharibəsini “sivilizasiyanın təntənəsi”, Le Monde isə Avropanın İsrail sayəsində “Holokostun yükündən azad edildiyini” yazıb.
Fələstinlilərin yaşadıqları məcburi köç, kəndlərinin dağıdılması, evlərinin talan edilməsi bu söhbətlərdə yer tapmadı.
Adda danışıq, realda ilhaq
İsrail Qərbə işğal etdiyi əraziləri “sülh üçün kozır” kimi saxladığını bildirsə də, əslində onları ilhaq edib. Şərqi Qüdsdəki fələstinlilər öz yurdlarından didərgin salınıb və mülkləri müsadirə edilib. Bunun əksinə olaraq, 1948-ci ildə Qərbi Qüdsdə müsadirə edilən Fələstin mülkləri heç vaxt geri qaytarılmayıb.
İsrail hökuməti 1980-ci ildə Şərqi Qüdsü rəsmən ilhaq etdi. Qazıntılar nəticəsində Fələstin məhəllələri dağıdıldı, tarixi binalar “qədim yerlər” adı altında dağıdıldı, yeni yaşayış məskənləri ilə demoqrafik struktur dəyişdirildi.
Qərbin səssiz təsdiqi
Professor Massadın sözlərinə görə, Qərbin İsrailin işğalı, sürgün siyasətləri, müharibə cinayətləri və mədəni dağıntılar qarşısında ümumi susqunluğu müasir müstəmləkəçiliyin təzahürüdür. Qərb İsrailin fələstinlilərə qarşı hər hücumunu “qanuni müdafiə” kimi müdafiə edir, Fələstin müqavimətini isə “terrorizm” adlandırır.
Məssəd məqaləsini bu cümlə ilə yekunlaşdırır:
“İsrail öz qurbanlarını qətlə yetirdiyi halda, Qərb tərəfindən qurban kimi göstərilir. Bu, təkcə ikiüzlülük deyil, müstəmləkəçiliyin müasir simasıdır”.
